- Του Θεόδωρου Σταυριανόπουλου, MSc Ηθ. Φιλοσοφίας – Μαθηματικού
Το μοντέλο της ευελισφάλειας που προέρχεται από την σύνθεση των λέξεων ευελιξία και ασφάλεια βασίζεται στην πλήρη ελευθερία κι ευελιξία των εργασιακών σχέσεων παράλληλα με την ασφάλεια του εργαζόμενου και του κοινωνικού κράτους. Η σοσιαλδημοκρατική αυτή ιδέα εφαρμόζεται με επιτυχία στις σκανδιναβικές χώρες. Εδώ αποφεύγεται όμως να συζητηθεί γιατί ανοίγει καινούργια θέματα που απαιτούν συγκεκριμένες και σαφείς απαντήσεις.
Στη χώρα μας το πελατειακό κράτος συγκινούσε και συγκινεί ακόμη όλο το ελληνικό πολιτικό σκηνικό της μεταπολίτευσης με διακυμάνσεις στην ένταση του ρουσφετιού.
Για κάποιους εδώ στη χώρα μας η ευελισφάλεια σημαίνει ολιγόμηνες συμβάσεις εργασίας, σημαίνει ανελέητο μπες-βγες σε εργασία με το μικρότερο δυνατό κόστος και το μεγαλύτερο δυνατό κέρδος για τον εργοδότη και την ψηφοθηρία.
Τις τελευταίες δεκαετίες οι Κυβερνώντες ανά τον κόσμο, συνεπικουρούμενοι από τις τεχνολογίες Πληροφορικής και Επικοινωνιών, προώθησαν μεθοδευμένα την παγκοσμιοποίηση ώστε να διακινούνται ελεύθερα τα κεφάλαια για να μεγιστοποιούνται τα κέρδη και να αποφεύγεται κατά το δυνατόν η φορολόγησή τους. Μετά από αυτά ο πλούτος συγκεντρώθηκε σε πολύ λιγότερα χέρια. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να αυξηθεί ο ανταγωνισμός και οι κακόβουλες διεκδικήσεις μεταξύ των χωρών. Αυτό είναι ορατό με τα πολεμικά μέτωπα των τελευταίων ετών που δημιουργήθηκαν στον πλανήτη μας.
Η ανάγκη αποτελεσματικότητας αλλά και συνοχής της κοινωνίας επιβάλλει συντονισμό και διοίκηση. Σε κάθε ανθρώπινη κοινωνία ισχύει από παλιά ο νόμος της επικράτησης των ισχυρότερων. Έτσι κάποιοι (οι λίγοι) διοικούν και άλλοι (οι πολλοί) διοικούνται. Και για να έχει ευστάθεια αυτή η διάκριση θεσπίζονται νόμοι και παραχωρούνται στους διοικούμενους διάφορες εγγυήσεις, όπως η ασφάλεια, το επίπεδο διαβίωσης, η δικαιοσύνη, το κοινωνικό κράτος, τα εργασιακά δικαιώματα κλπ. Όμως, αυτός ο «ντε και καλά» διαχωρισμός, σε συνδυασμό με την ανθρώπινη ματαιοδοξία και απληστία, επισωρεύει με τον καιρό στρεβλώσεις και αδικίες. Ανάλογα κάθε φορά με τους κυβερνώντες ο πλούτος ή συγκεντρώνεται σε όλο και λιγότερα χέρια ή αποκεντρώνεται σε περισσότερα. Έτσι λοιπόν τα συμφέροντα της κάθε κοινωνικής τάξης γίνονται “ιδεολογία”, ως μέσο κοινής έκφρασης αλλά και καθοδήγησης των μελών της.
Θεωρώ ότι πολλά χειροτέρεψαν επί Κυβερνήσεως Κυριάκου Μητσοτάκη και η γενική κατάσταση της χώρας βρίσκεται σ’ ένα τέλμα. Η πολιτική που εφαρμόζεται δεν φαίνεται να οδηγεί σε κάποια διέξοδο ή σε κάποιο ξέφωτο ανάπτυξης. Αντίθετα είναι μια πολιτική που περιστρέφεται γύρω από σκάνδαλα και ατολμία του Πρωθυπουργού. Οι περίφημες προεκλογικές κορώνες του πρωθυπουργού περί Επιτελικού Κράτους και Κράτος Αρίστων έχουν πέσει προ πολλού στο κενό αποτέλεσαν προεκλογική συντηρητική συνταγή κοροϊδίας των πολιτών.
Οι στάσεις και οι συμπεριφορές των κομμάτων αλλά και άλλων πολιτικών μηχανισμών που αναπτύσσονται αυτή την τόσο κρίσιμη περίοδο στη χώρα μας είναι αυτές που θα καθορίσουν σε σημαντικό βαθμό τις αυριανές εξελίξεις. Αυτό όμως πρέπει να ληφθεί πολύ σοβαρά από τον ψηφοφόρο ενόψει πιθανών εκλογικών αναμετρήσεων. Επομένως είναι καταλυτικής σημασίας η καλλιέργεια μιας «δημιουργικής κουλτούρας», η οποία θα έχει την αφόρμιση από την σημερινή γκρίζα εικόνα της κρίσης σε διεθνές και εθνικό επίπεδο και θα σχεδιάζει το μέλλον με αποφασιστικότητα. Αυτή η «δημιουργική κουλτούρα» θα πρέπει να φτιαχτεί με φρέσκα υλικά και όχι με υλικά που έχουν ξαναχρησιμοποιηθεί και που σήμερα ξεχνούν ή προσπερνούν το παρελθόν τους και ξανά ονειρεύονται κάνοντας διαπιστώσεις για το μέλλον, ξεχνώντας ότι δικαίωμα στο όνειρο στο σχεδιασμό και στο να πάρουν την τύχη στα χέρια τους έχουν και κάποιες «νέες και μεσαίες γενιές» που δυστυχώς τις αδρανοποίησαν γιατί έτσι βολεύει το σύστημα.
Όμως η ελπίδα δεν πέφτει από τον ουρανό. Καλλιεργείται από μια αγωνιστική διάθεση, από μια ορθολογική αντίληψη της ζωής. Η ελπίδα ανήκει σε όσους αγωνίζονται συστηματικά και μεθοδικά για να δημιουργήσουν το μέλλον τους κατά πως αυτοί θέλουν και όχι όπως το έχουν ετοιμάσει οι «άλλοι» εξυπηρετώντας το δικό τους συμφέρον.
Τελειώνοντας θα έλεγα σε όλους αυτούς τους ξεδιάντροπους τύπους που ασχολούνται με την κεντρική πολιτική εξουσία και που απολαμβάνουν ένα σωρό προνόμια και παχυλούς ακόμα και σήμερα μισθούς μπορούν να κοιτάξουν στα μάτια ένα νέο άνεργο παιδί και να του εξηγήσουν γιατί του γκρεμίζουν τα όνειρά που είχε χτίσει για να στεγάσει το μέλλον του και γιατί το οδήγησαν στην ανεργία ή σε αποδοχές που αποτελούν ψίχουλα σε σχέση με τις δικές τους!
ΥΓ1. Θα ήταν χρήσιμο κάποιος δημοσιογράφος να ασχοληθεί και να μας πει τι ποσοστό από τα παιδιά των 300 της Βουλής είναι άνεργα;
ΥΓ2. Υπάρχει πρόβλημα στο δημοκρατικό μας πολίτευμα αν οι 300 της Βουλής γίνουν 100; Μην ξεχνάμε κάποτε και οι Δήμαρχοι της χώρας ήταν χιλιάδες και με τα ν/σ Καποδίστρια και Καλλικράτη έχουν περιοριστεί στους 325.
